Uitgeverij W.v.d Oever
Lange Brugstraat 9 4871 Cl Etten-Leur 076-5015160 wvdoever@gmail.comIn de portfolio-opdracht ‘Mijn inhoudsdimensies’ kiest Mila voor een tekst van Natasha Bedingfield’, die voor haar als dertienjarige laat zien dat ze nog een heel leven voor zich heeft en dat ze zelf vulling daaraan moet geven.
Natasha Bedingfield
I am unwritten,
can’t read my mind,
I’m undefined
I’m just beginning,
the pen’s in my hand,
ending unplanned
Staring at the blank page before you
Open up the dirty window
Let the sun illuminate the words that you could not find
Reaching for something in the distance
So close you can almost taste it
Release your inhibitions
Feel the rain on your skin
No one else can feel it for you
Only you can let it in
No one else, no one else
Can speak the words on your lips
Drench yourself in words unspoken
Live your life with arms wide open
Today is where your book begins
The rest is still unwritten
yeah,yeah oh,oh
I break tradition,
sometimes my tries,
are outside the lines
We’ve been conditioned,
to not make mistakes,
but I can’t live that way
Staring at the blank page before you
Open up the dirty window
Let the sun illuminate the words that you could not find
Reaching for something in the distance
So close you can almost taste it
Release your inhibitions
Feel the rain on your skin
No one else can feel it for you
Only you can let it in
No one else, no one else
Can speak the words on your lips
Drench yourself in words unspoken
Live your life with arms wide open
Today is where your book begins
(again)
The rest is still unwritten
oh,oh
staring at the blank page before you
open up the dirty window
let the sun illumanate the words that you could not find
reaching for something in the distance
so close you can almost taste it
release your inhibitiooons
(...)
Feel the rain on your skin
No one else can feel it for you
Only you can let it in
No one else, no one else
Can speak the words on your lips
Drench yourself in words unspoken
Live your life with arms wide open
Today is where your book begins
(again)
The rest is still unwritten
The rest is still unwritten
The rest is still unwritten
Yeah, yeah.
Je eigen leven is jouw eigen verhaal. Jij bent de schrijver en laat gebeuren wat er gebeurt in je leven. Jij bepaalt.
In een reflectie op zijn portfolio schrijft J. echter het volgende:
Soms ben ik haast pessimistisch, en zie ik minder positieve dingen in het leven. Dit is bijvoorbeeld een verandering die ik absoluut niet had verwacht. Zo vertelde ik in de brugklas in een opdracht voor Levensbeschouwing dat ik het nummer ‘unwritten’ van Natasha Bedingfield zo mooi vond omdat in de tekst van het nummer het leven word vergeleken met een boek dat je zelf kan invullen. Daar kijk ik nu heel anders tegen aan. Dat boek wordt wanneer je ouder wordt steeds meer voor jou bepaald. Men gaat zich bemoeien met jouw boek, jouw leven. Mensen gaan er dingen voor jou invullen, en strepen er in trekken, dit zijn de zogenaamde opdrachten en deadlines. Men heeft een eigen interpretatie van jouw boek, je bent wat andere mensen van jou vinden.
Dit is het zogenaamde principe van ‘reading between the lines’. Men bepaalt wat jij bent, jij bent slechts de gene die dat beeld een beetje kan bijsturen. Daarom ben ik liever een gesloten boek, wat men niet leest kan men niet beoordelen en veroordelen. Als mensen alles over mij zouden kunnen lezen dan zouden ze alles over mij weten, en waarschijnlijk anders tegen mij aankijken. En daarmee bedoel ik dat ze waarschijnlijk niet meer met mij om zouden willen gaan omdat ik hen niet beval zoals ik werkelijk ben, zonder daar al te grote dingen achter te zoeken. Ik bedoel namelijk dat er altijd wel dingen zijn die ik geheim houd omdat ik bang ben dat mensen een verkeerd beeld van mij krijgen.
Het is sowieso een slecht idee het leven te vergelijken met een boek, want dan zou je weten wanneer je dood gaat. Namelijk wanneer de bladzijdes vol zijn. In het leven zijn er mensen die hun boek nooit vol zullen schrijven. De rest van de bladzijdes worden uit hun boek gescheurd, en de pen wordt hen ontnomen. Nee, het leven is absoluut geen boek. Dat vind ik iets te existentialistisch, je bent namelijk niet altijd verantwoordelijk voor je eigen lot. Sommige dingen zijn voor jou bepaalt, je moet het doen met het boek dat aan jou is gegeven daar kun je niets aan veranderen. Dat wil zeggen dat ik ben wie ik ben, en ik kan daar weinig aan veranderen en mijn lot heb ik maar gedeeltelijk in eigen handen. Ik bedoel dit ook weer niet deterministisch, wat zou betekenen dat alles in het leven al bepaald is en dat het leven je overkomt. En daar ben ik het ook weer niet mee eens. Ik denk dat het antwoord ergens in het midden ligt, een gedeelte van je leven bepaal je zelf het andere gedeelte overkomt je. Zo zal je leven altijd beïnvloed worden door geluk en ongeluk, dit zijn dingen waar jezelf niets over te zeggen hebt.
LIA 136 3-9-2009