Uitgeverij W.v.d Oever
Lange Brugstraat 9 4871 Cl Etten-Leur 076-5015160 wvdoever@gmail.comVolwassen worden
Als je naar mijn levensbeschouwelijke dagboeken, gaan deze in de onderbouw over vriendschap, respect en de toekomst, ze zijn kort en behoorlijk vaag. In de vierde schreef ik over ‘de zinloosgeweld-tegel’ en de liefde gebruikmakend van de teksten van Hans Teeuwen. Dit jaar ging het over gedichten en de labiele mens. De theorieën werden complexer, meer doordacht en langer. Ik denk dat zeker de levensbeschouwelijke dagboeken goed mijn ‘ontwikkeling’ van de derde naar de vierde laten zien. Het is misschien cliché om heel de tijd over volwassen worden te praten, maar het voelt echt alsof ik in de vierde opeens mezelf, mijn echte ik heb gevonden. Het meisje wat ik graag wilde zijn en zich niet meer naar de ‘regels’ van de skater/alternatieve jongeren probeerde te vormen. Het was niet zo dat ik opeens de rebelse tiener werd die overal schijt aan had, maar iemand die ‘eindelijk’ zijn ware ‘identiteit’ (zo klinkt het nogal maffia) laat zien.
Dagboek als persoon
Ik ben heel blij eigenlijk met het feit dat we levensbeschouwelijke dagboeken moesten schrijven. Ik kon daar mijn verhaal in kwijt en hoefde niet na te denken over wat ik erin schreef. Ik kon de volledige waarheid er in kwijt en hoefde niks weg te laten. Want in het normale leven kan je niet tegen je vrienden alles vertellen en je echte gevoelens helemaal uitleggen. Ik kon dat wel mooi in de levenbeschouwelijke dagboeken omdat u bijna niets weet van mijn privé leven en het daarom ook niet boeiend is (voor mij) wat ik u vertelde omdat u er toch bijna niets van afwist en ook niet hoe ik normaal er over deed of sprak. Ik heb de dagboeken als een soort persoon gezien waar ik mijn verhaal aan kwijt kon en mijn echte gevoelens aan kon vertellen.
Op een rijtje zetten
Zoals ik al schreef hebben de levensbeschouwelijke dagboeken mij erg geholpen bij bepaalde gebeurtenissen. Mijn dagboeken in de eerste en tweede klas waren enorm slecht omdat ik ten eerste niet goed snapte waarom we dat nou ingodsnaam zouden moeten maken en ten tweede dacht ik er niet zo over na. Ik schreef gewoon op wat ik ging doen en wat ik had gedaan en klaar was kees dacht ik. Gelukkig ging ik daar in de 4e en 5e wel anders over denken. In deze periode gebeurde zijn er een paar dingen in mijn leven gebeurd waar je toch wel over na gaat denken. De Dagboeken hielpen mij daarbij. Ik kon ten eerste mijn hart erin luchten, en ten tweede de vragen die in mijn hoofd rond spookte op papier zetten. Het feit dat ik dat kon doen heeft mij enorm deugd gedaan.
Steeds serieuzer
De eerste dagboeken van mij waren best kinderachtig en als ik ze lees denk ik: ik ben volwassener geworden. Ze werden steeds serieuzer naarmate ik ouder werd. En ze begonnen ook ergens over te gaan. Ik wist eerst nooit waar ik over moest schrijven, maar later kwam het vanzelf. Er is altijd wel een keuze in je leven. En daar kan je dan misschien een goed levensbeschouwelijk dagboek over schrijven. Ik zou nu nog wel dagboeken kunnen schrijven. Vroeger ging dat heel moeilijk dus ik denk dat ik wel vooruitgegaan ben. Ik denk dat ik meer mijn gevoelens kan uiten en dat ik mijn mening durf te geven. ik denk dat bij veel personen dit in het begin heel moeilijk is. alles is nieuw en je bent opeens best ver weg van je veilige huis. Je kent allemaal nieuwe mensen en het is in het begin allemaal wennen. Ik heb al mijn levensbeschouwelijke dagboeken bewaard en het is erg grappig om ze terug te lezen!
Frustraties
De levensbeschouwelijke dagboeken waren het enige waar ik echt mijn frustraties in kwijt kon. Het was de simpelste opdracht, maar wel de opdracht waar ik het meest aan heb gehad. Daar kun je dus als leraar ook je vraagtekens bij zetten, of de overige opdrachten wel goed genoeg waren.
Opluchting
Veel conclusies kan ik trekken uit de verschillende levensbeschouwelijke dagboeken die ik geschreven heb. Ik ben erachter gekomen dat ik door middel van de levensbeschouwelijke dagboeken mijn problemen beter op een rij kon zetten en beter wist wat er allemaal in mijn hoofd omging enz. Ik heb echt van die dagboeken geleerd, ook heb ik geleerd om gewoon over mijn problemen of gedachtes te kunnen praten. Nou ja, het is niet echt praten maar het voelde in ieder geval dat ik ergens mijn ei kwijt kon. Als een soort opluchting heb ik die dagboeken geschreven. Vaak kwamen er veel emoties naar boven als ik zo een dagboek schreef, maar achteraf ben ik daar blij mee geweest, ik heb mezelf eventjes geuit. Dat deed me goed. Ik heb dus goed geleerd hoe mijn gedachtes, gevoelens, emoties en mijn leven er voor stonden op zo een moment. Vaak had ik niet leuke onderwerpen waarover ik schreef, maar op een of andere manier vind ik dat ik mezelf dingen duidelijk kon maken. Zodat alles in mijn hoofd op een rij kwam staan en dat ik er niet zo veel meer aan hoefde te denken omdat alles netjes gesorteerd was en vooral omdat het ‘op papier’ stond. Dat lucht gewoon op. Mijn definitieve conclusie is dus dat ik erg veel van mezelf te weten kom door middel van het schrijven van de levensbeschouwelijke dagboeken.