Blue Essense

Navigation

Home | .(JavaScript must be enabled to view this email address)

Members

Monthly Archives

Most recent entries

Syndicate

RSS 2.0
Atom

Site Credits

Design by:
BlogMoxie

Next entry: Holocaustontkenners op school

Previous entry: Dierenliefde, hè getver!

Psychologie tegen de dood op de weg

Op de weg die ik wekelijks drie maal per fiets afleg naar en van Breda, de Leurse Baan, hebben zich het afgelopen jaar enkele dodelijke ongelukken voorgedaan. Met name kwamen er toen jonge mensen om. Jonge mensen die nog een heel leven voor zich hadden, maar nu abrupt in de kiem gesmoord zijn. Bomen werden volgehangen met foto’s en bloemen, op de weg kwamen allerlei grote teksten te staan. En de gemeenten Breda en Etten-Leur gingen kijken wat er aan gedaan kon worden.

Om de bergen veiliger te maken namen de gemeenten maatregelen. Een theorie was dat de jongeren ‘s avonds laat in de berm terechtgekomen waren en dat de zachte berm hen verhinderde terug op de weg te komen, waardoor de auto tegen een boom botste.

De gemeenten deden ook aan psychologische beïnvloeding. Na ampel overleg kwamen er drie grote zwarte borden met een witte tekst tot stand, waar ook het cijfer 60 te zien was. Niet harder dan zestig. De drie borden zien er zo uit.

Voor de regelmatige passant werd al snel duidelijk dat ook het door mij verfoeide legioen van graffitispuiters er geen been in zag de boodschap te bekladden.

Een ander opmerkelijk aspect was, dat het derde bord het extra moest ontgelden. Eenmaal waren de onderste banen weggeslagen. Een tweede keer was het bord geheel gesloopt.
Dat roept de nodige vragen op.
Wie doet zoiets en waarom dit bord?
Zijn het toevallige vandalen die dit bord gemakkelijk kunnen vernielen? De andere borden staan even ver of even dicht bij de rijweg en zijn even toegankelijk.
Zijn het vrienden of familieleden die de tekst in het verkeerde keelgat is geschoten? Suggereert het bord meer dan het zegt? Denken deze mensen dat de slachtoffers van de ongevallen ervan beschuldigd worden dat ze niet om hun nabestaanden hebben gegeven.
Het is allemaal wel vreemd, dat een actie om mensen tot rustiger rijgedrag te motiveren agressieve neigingen bij mensen oplevert.

Mijn eigen visie op dit hele gebeuren. Het is weggegooid geld, want de mens wil niet geleerd zijn. Met name jongeren overschatten zichzelf enorm bij het taxeren van risico’s. De auto is een uitvinding die helaas een maat te groot is voor veel mensen. Het is in de handen van velen een levensgevaarlijk speelgoed, waarmee vooral andere mensen beschadigd worden. Hoe vaak lees ik niet dat de bestuurder een ongeval overleeft, terwijl de passagiers het leven lieten?
Wie in de auto zit, heeft een pantser om zich heen dat in veel gevallen bescherming biedt. Zeker als je hard rijdt en niet oplet en kwetsbare fietsers of voetgangers van de sokken rijdt.

Mijn vurige hoop is dat technische maatregelen en de psychologische borden jonge mensen tot bezinning brengen. Maar ik heb er een hard hoofd in.

Posted by wim mathijssen on 06/09 at 06:50 PM
Permalink

Commenting is not available in this sectie entry.