Blue Essense

Navigation

Home | .(JavaScript must be enabled to view this email address)

Members

Monthly Archives

Most recent entries

Syndicate

RSS 2.0
Atom

Site Credits

Design by:
BlogMoxie

Next entry: Geslaagde reünie op het Newmancollege

Previous entry: Een beetje zwanger?

Bij de dood van een collega

Wim Stoffelen is veel te snel van ons weggegaan.

Veel te snel kwam het bericht dat Wim Stoffelen maandag 16 november overleden was. Iedereen had het onuitgesproken gevoel dat het niet meer goed zou komen met de gezondheid van Wim, maar niemand had voorzien dat de kanker zo snel om zich heen zou grijpen dat zijn dood zou samenvallen met het begin van de jubileumweek.
?Als een leven stopt, krijg je een dreun. Die dreun vertelt je dat het verhaal van een medemens is afgelopen. Er worden geen nieuwe verhalen meer gemaakt, je moet het doen met de verhalen die over het verleden verteld worden. Toekomst is voorbij: wat heeft het leven ons gegeven?
?Wat hij voor mij betekend heeft zal sterk verschillen van wat anderen met hem meegemaakt hebben. Hij is nooit een extraverte collega geweest; zijn verhalen kwamen mondjesmaat de ruimte binnen. Het leek soms of hij woorden woog voor hij ze liet gaan. In enkele gevallen vermoedde ik, dat hij het idee had dat je voor woorden moest betalen. Als ze niet goed waren, dan had het ook geen zin om ze te uiten. Maar dat kan ook te maken hebben met het feit, dat ik nooit tot de mensen heb behoord van zijn team, zijn sectie of werkgroep, waaraan hij deelnam.
Wim was voor mij in de eerste plaats beschaafd. Als ik iemand uit de school beschaafd zou noemen, dan komt hij er al eerste voor in aanmerking. Zijn manieren waren prettig, niet opdringerig, hij kon goed luisteren. Hij zette zichzelf nooit op de voorgrond, was bescheiden maar was er wel als hij het nodig vond. Van onderbroekenlol of grove uitlatingen was hij wars. In zijn hoedanigheid van woordvoerder van de pr-commissie had ik met hem te maken toen leerlingen in de schoolkrant zich al te vrije woordkeuzes naar leraren toe permitteerden. Wim was oprecht bezorgd voor de impact die de onwijze woorden van de leerlingen op docenten zouden kunnen hebben. Zo ga je niet met elkaar om, zou een gevleugeld woord van hem kunnen zijn geweest.
Beschaving heb ik ook gezien in zijn manier van vergaderen; we spreken zakelijk over zakelijke dingen en proberen emoties er zoveel mogelijk erbuiten te laten. Ze kunnen er best zijn, maar ze vertroebelen ook de werkelijkheid en maken soms meer kapot dan nodig is.
?Wim was mijn Macmaatje van het eerste uur. We waren beiden aanvankelijk de enigen die een mac thuis hadden en dat schept een band. Hij was altijd bereid een nieuw dingetje aan te prijzen en eventueel even te lenen om te kopiëren. Samen konden we ons verzetten tegen de windowsterreur die op het Newmancollege woedde. Zijn geslaagde poging om een mac op zijn kamer te krijgen was de eerste barst in het Microsoftbastion op onze school. De Ketencomputer de tweede. Zijn macvoorkeur was niet die van de arrogante betweter, waarvoor macfans weleens - soms terecht - worden versleten, maar hij wist klasse en schoonheid te waarderen en was bereid daarvoor de prijs te betalen.
?Onderdelen van de eerder genoemde beschaving zijn voor mij ook:?- hij was iemand die altijd de puntjes op de i zette. Iets moest goed zijn of niet gebruikt worden, of nu het plannen, logo’s of teksten waren;?- zijn oog voor schoonheid, terug te vinden in de vele mooie foto’s die hij de afgelopen jaren maakte en die kritisch onder de loep genomen werden, desnoods met Photoshop als hulpmiddel daarbij. Ik wil daarbij ook denken aan de fraaie ideeën die uiteindelijk tot een grotendeels door hemzelf ontworpen huis hebben geleid.?- zijn trots op zijn kinderen, waar hij niet mee te koop liep, maar die op de juiste momenten door zijn woorden heen sijpelden en hem lieten zien als iemand die het goed getroffen had met zijn gezin.
- zijn geestelijke kracht. Je kon met hem over levensbeschouwelijke vragen praten in het besef dat hij werkelijk geïnteresseerd was. Hij ondernam de spirituele wandeling naar Santiago de Compostella, die hem geestelijk een rijker en rijper mens maakte. Die kracht nam ik ook waar in het gesprek dat ik aan het eind van de vakantie met hem had. Hij was open over zijn ziekte en zag ook onder ogen dat het de verkeerde kant uit kon gaan. ?- hij zag ook wat mensen vaak werkelijk deden. Toen zijn negentigjarige moeder met een gebroken enkel en een wond aan haar been op de afdeling chirurgie van het Amphia werd binnengebracht, maakte hij me opmerkzaam op de zorgzame en vakkundige manier waarop een verpleger met zijn moeder omging, een verpleger die op dat moment ook stage levensbeschouwing bij me liep. Dat hij een dergelijke zorg zeer waardeerde, wilde hij ook graag uitspreken en doorgeven.
Wim Stoffelen is niet meer. We moeten het doen met onze herinneringen aan een man, die ons veel gegeven heeft. Voor mij is het een eer en een genoegen om deze man als collega gekend te hebben.

{extended}

Posted by wim mathijssen on 04/02 at 04:03 PM
Permalink

Commenting is not available in this channel entry.