Weblog van Wim Mathijssen

Over deze weblog

Op deze weblog vind je bespiegelingen en commentaren m.b.t. allerlei zaken die me ook al ben ik met pensioen blijven bezighouden en intrigeren.

Navigation

Home | .(JavaScript must be enabled to view this email address)

Kalender

Maandelijkse archieven

• January 2012
• November 2011
• April 2011

De laatste bijdragen

• Reacties na de laatste lesdag
• Laatste lesdag
• Van kwantiteit naar kwaliteit
• Je mag me altijd bellen
• Ik houd van deadlines
• Geen kwartaalcijfers
• Dierenliefde, hè getver!
• Irrationeel gedrag bj de SKVOB
• Studeren is ook werken
• Newman, de school van de roze kardinaal
• Holocaustontkenning op school
• Psychologie tegen de dood op de weg
• Emotievolle première van De Geheime Tuin
• Geslaagde reünie op het Newmancollege
• Bij de dood van een collega

Wil je RSS-feeds ontvangen?

• RSS 2.0
• Atom

Met dank aan

Powered by:
ExpressionEngine

Design by:
BlogMoxie

Zul je later integer zijn als je het nu al niet bent?

Bernard Madoff, de Wall Street handelaar, die via zijn piramideconstructie 50 miljard dollar wist te vergaren en te verliezen, deed alleen maar alsof hij het geld van zijn cliënten voor hen investeerde.  Gedurende de laatste 13 jaar kocht Madoffs firma geen geldswaarden ondanks dat die op de rekeningen van zijn klanten te zien waren. Met andere woorden. Madoff loog zijn klanten maar wat voor.?Ik vraag me af of hier iets achter zit van”jong geleerd is oud gedaan”.  Zou het gedrag van iemand die er geen been in ziet om anderen 50 miljard lichter te maken al begonnen zijn, toen hij jong was. ?In gesprekken met leerlingen merk ik dat een fikse minderheid er geen probleem mee heeft om als het uitkomt te spieken, dingen over te schrijven en als het niet gemerkt wordt plagiaat te plegen door te doen alsof wat ze in hun teksten schrijven niet van internet geplukt is. ?In een telefonische enquête in de VS meldde 49 % van de ondervraagde tieners dat liegen tegen ouders en opvoeders o.k. is. 61 % had dat ook het afgelopen jaar gedaan.  38 procent meent dat het breken van de regels op school nodig is om te slagen.  Niet meer dan 54 procent ziet de eigen ouders als rolmodel en veel tieners hebben helemaal geen rolmodel.?Toch zijn het ook deze mensen die verontwaardigd wijzen op de enorme zelfverrijking die de afgelopen jaren plaatsgevonden heeft op allerlei gebieden. Meteen wordt het vingertje uitgestoken in de richting van de anderen.  Zelden wordt het vingertje naar de eigen boezem gericht. Terwijl het zonneklaar is dat jaarlijks vele miljarden verloren gaan door diefstal op het werk, ziekmelding zonder het te zijn, oplichting van verzekeringsmaatschappijen en zo verder. “Ik heb niets illegaals gedaan,” hoor je dan. “Iedereen doet het toch.”?Als je aan het eind van je schoolloopbaan met je papiertje in de hand triomfantelijk loopt te verkondigen, dat je met een minimum aan inzet, een maximum aan andermans werk en enig liegen en bedriegen je diploma hebt gehaald, ben je niet anders dan de eerder genoemde Madoff.  Het gaat immers niet om de hoeveelheid foute toestanden, het gaat om het gedrag zelf.  Je bent niet integer, jij niet en Madoff niet.  Integriteit is geen vestje dat je af en toe aantrekt als het je uitkomt. Het is net als met zwanger zijn, je kunt niet een beetje zwanger zijn. Zo kun je ook niet een beetje integer zijn.  Als je aan je integriteit knabbelt, verlies je niet een beetje, maar heel je integriteit. ?Daarom hoop ik ook een aantal mensen in de toekomst niet meer tegen te komen. Zou ik hen ontmoeten in een zakelijke functie, als adviseur, als iemand die aan mij geld wil verdienen – waar in het algemeen niets mis mee is – dan zou ik toch besluiten om niet met hen in zee te gaan. Ik heb hen aan werk gezien in de klas en hen zonder blikken of blozen hun integriteit te grabbel zien gooien. Vaak zonder dat ze in de gaten hadden wat ze zich ermee aandeden.  Als de baan die ze nu hebben hen de kans biedt dat weer te doen, omdat ze er mee wegkomen dan wil ik graag degene zij die hen daartoe niet de kans geeft.  En ik ga weg met de gedachte: je was toen niet integer, waarom zou je het nu wel zijn?  Jong geleerd is immers oud gedaan.
Gepubliceerd in “De wereld volgens C13” in Schoolkrant de Keten, juni 2009

Kunnen leerlingen ontsnappen aan de groepsdruk?

Nogal wat jongeren denken dat ze altijd hun eigen beslissingen nemen. Ze zijn hoogst verbaasd als ze te horen krijgen dat het dan wel opvallend is dat ze precies hetzelfde denken en doen als de groep waartoe ze horen.  Wie als volwassene driekwart van zijn beslissingen neemt zonder af te gaan op wat anderen zeggen, is in mijn ogen al heel ver. Datzelfde van een jongere onder de 20 verwachten is veel te veel gevraagd. ?Onderzoek levert het volgende beeld op:”Jongeren zoeken vrienden die op henzelf lijken. Een jongere die zichzelf extravert en vriendelijk vindt, gaat op zoek naar vrienden met die eigenschappen. Dat is de conclusie van Maarten Selfhout, onderzoeker bij de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO).
Selfhout analyseerde de gegevens van twee langlopende onderzoeken onder jongeren. Hij kwam tot de conclusie dat vriendschap bij jongeren vooral draait om „ikke, ikke en nog eens ikke”. Ze zoeken leeftijdgenoten die wat karakter betreft hun spiegelbeeld zijn. „Bij jongere adolescenten speelde ook de muziekvoorkeur een grote rol. Jongeren met een voorkeur voor muziek die niet mainstream is zoals hiphop of metal, raken vaak bevriend met jongeren met dezelfde muzieksmaak”, aldus de onderzoeker.?Selfhout onderzocht ook wat voor invloed de vriendschappen op jongeren hebben. Hij ontdekte dat crimineel gedrag van jongens vaak toeneemt, als ze criminele vrienden hebben. Voor meisjes geldt dat niet. „Zij kunnen wel op een andere manier nadeel ondervinden van vriendschappen: zij lopen een hoger risico om depressief te worden als zij een lage kwaliteit van vriendschap ervaren. “[bron: Trouw]
Scherp gezegd: jongeren zijn als de dood om zich te binden aan mensen die anders zijn dan zijzelf.  Anders-zijn wordt als vreemd, bedreigend, als iets wat hen onzeker maakt ervaren.  Het onderzoek van Schelfhout doet me ook begrijpen, waarom we in de schoolhal steeds plukjes op elkaar lijkende mensen tegen kunnen komen. Een gothic die in een groepje kakkers verzeild raakt, ziet er hoogst ongelukkig uit.
Het wachten is op de werkelijk onafhankelijke vriendengroep. Die bestaat uit enkele kakkers die interesse hebben voor de ideeën en het gedrag van de gotic in de groep. De gothic kan uren bomen met de fanatieke NAC-supporter, die op zijn beurt weer een intense band heeft met het lesbische meisje in de groep. Het lesbisch meisje heeft een aparte band met de Marokkaanse die thuis altijd beweert dat homoseksualiteit vies is. Soms gaan ze niet met elkaar uit, maar ze zien elkaar wel om ervaringen uit te wisselen, elkaar te helpen bij de zaken die ieder moeilijk vindt ongeacht zijn voorkomen en kleding. Als ze wel uitgaan, doen ze ieder verbaasd staan die hen ziet, want de groep spreekt niet dezelfde taal: het gaat van Bredaas dialect naar aardappelkeelnederlands tot allochtone straattaal. En allemaal verstaan ze elkaar, omdat ze dat willen.  Kleurrijk is de groep ook, zowel in huidskleur als in kleding. Het sobere zwart van de gothic is een fraai contrast met de bling-bling kleding van de Marokkaan. De NAC-kleuren steken mooi af tegen de Armani-outfit van de kakker.
Het zal wachten tot sint-juttemis worden. Een hallucinatie, een fata morgana, meer is het niet wat ik hierboven gedroomd heb. Wakker worden, jongen, het is weer tijd voor de grauwe werkelijkheid?Verschenen in De Keten, oktober 2009

Waarom klaagt een leerling niet officieel bij de afdelingsleider?

Opgeleid als docent heb ik weinig zin om politie-agentje te spelen. Dat vergeten sommige leerlingen en ze proberen me uit om te kijken hoe die nieuwe baan mij afgaat. Ik weiger en reageer redelijk fel op dit soort spelletjes. In havo 4 ging het als volgt. Ik probeer de club na te laten denken over wat mensen van bepaalde zaken in het leven vinden en zet hen daarom voor de klas. Ze beginnen een vraag te beantwoorden en hopen vervolgens dat de andere leerlingen met goede hulpvragen komen, zodat ze een goede indruk op de docent maken. De leerling heeft een vraag uit 21 gekozen en doet zijn best. In de rij tegen de muur zit een leerlinge meermalen en geruime tijd naar de achterbuurvrouw gekeerd volop te kletsen. De dame in kwestie heeft geen aandacht of respect of belangstelling voor de leerling die voor de klas zit. Dat schiet me in het verkeerde keelgat en zonder er verder bij te denken bijt ik haar toe, dat ze naar de balustrade kan en in plaats van 5 de hele serie van 21 levensbeschouwelijke vragen kan inleveren. Ze loopt verontwaardigd naar buiten.
Na de les komt de dame in kwestie terug in de klas, begeleid door twee vrouwelijke advocaten, die haar als vriendinnen graag bijstaan. Ze vinden het geen stijl en overdreven en nog veel meer. Ik laat de woordenstroom even over mij heen golven en besef, dat 21 vragen wel heel veel tijd zullen vergen en dat de gepleegde wandaad minder straf waard is. Ik doe een tegenbod. “Je maakt 6 vragen en levert die uiterlijk over zeven dagen in,” is mijn voorstel. Ook dat roept verontwaardiging op van de drie musketiers en allerlei hele en halve argumenten slingeren ze mij om de oren.
“Als je dit te veel vindt, moet je maar gaan klagen bij de afdelingsleider. Die kan een onterechte straf ongedaan maken en mevrouw Hersmis kennende zal ze eerlijk maar rechtvaardig oordelen,” besluit ik. Dat is weer tegen het verkeerde been, want iedereen weet - zo weten zij stellig - dat leraren altijd door de mensen boven hen gesteund worden en dat leerlingen altijd aan het kortste eind trekken.?“Als je duidelijk je argumenten op een rijtje zet en de afdelingsleider duidelijk maakt, waarom deze straf te veel of misschien wel helemaal onterecht is, dan komt ze zeker naar me toe om over de zaak te praten. En argumenten zijn de enige zaken waarmee je mevrouw Hersmis aan je kant kunt krijgen.”
De dames kijken me aan alsof ze water zien branden. Officieel protesteren met een mooie brief aan de afdelingsleider is het laatste waar ze blijkbaar zin in hebben. Je moet dan je verstand gaan gebruiken om een aantal argumenten op een rijtje te krijgen in liefst fatsoenlijk Nederlands. Liever proberen ze de betreffende docent met een eigen tactiek omver te lullen. Dat levert geen succes op en ze staan helemaal verbijsterd, als ik verder ga: “Als je het moeilijk vindt om een brief te schrijven met een goed overzicht van je argumenten tegen wat ik gedaan heb, dan wil ik je wel helpen om de goede formuleringen te vinden. Ik vind dat je het recht hebt om tegen een beslissing van een docent in beroep te gaan, als je het met elkaar niet eens bent. Ik heb een schikkingsvoorstel gedaan [6 vragen binnen een week]. maar jullie hebben daar nog steeds moeite mee. Ik help je de brief te schrijven, waarna ik door mevrouw Hersmis opgeroepen word en zij kan jullie en mijn argumenten tegen elkaar afwegen en een weloverwogen beslissing nemen. Daar kan ik mee leven en hopelijk jullie ook.”
Het water brandt nu echt, gezien de reactie van de dames. Ik ga verder: “Het moet toch mogelijk zijn om jullie argumenten op een rijtje te zetten zodat de afdelingsleider ziet hoe jullie erover denken. Mijn hulp om er mooi Nederlands van te maken en je argumenten wat aan te scherpen is dan toch mooi meegenomen. Je moet als docent toch in staat zijn je in te leven in wat je leerlingen willen uitdrukken en dat te scheiden van wat je er zelf van vindt. Dat is toch best mogelijk. lijkt jullie niet!?”
De dames kijken elkaar aan en je ziet haar denken: “Hier is iemand echt gek geworden en wij zijn het geen van drieën.” Hoofdschuddend en tandenknarsend omdat de omlulmethode niet gewerkt heeft, lopen ze naar buiten, vastbesloten om in de pauze aan iedereen die het wil horen mee te delen, dat C13 het domein is van een helaas nog niet officieel ontdekte psychiatrische patiënt, waarvoor je het best heel goed uit kunt kijken. Want leraren die aanbieden een brief tegen henzelf te helpen schrijven, zijn mogelijk tot heel veel andere, nog gekkere dingen in staat!?
(Gepubliceerd in “De wereld volgens C13” in schoolkrant De Keten, april 2009)