Weblog van Wim Mathijssen

Over deze weblog

Mijn bespiegelingen over, buiten en binnen de schoolwereld, waarbinnen ik me nog steeds drie dagen per week beweeg.

Navigatie

Home |

Leden

Inloggen | Registreren

Kalender

Categorieën

Recentste bijdragen

• Holocaustontkenners op school
• Psychologie tegen de dood op de weg
• Dierenliefde, hè getver!
• Emotievolle première van De Geheime Tuin
• Bij de dood van een collega
• Geslaagde reunie op het Newmancollege
• Mag het ietsje anders zijn?
• Die is echt gek!
• Een beetje zwanger?
• Studeren is ook werken

Kies een RSS-feed

• RSS 2.0
• Atom

Meld je aan als abonnee

Webstekstatistieken

Deze pagina is 9891 keren bezocht
Totaal aan bijdragen: 253
Totaal aan commentaren: 5265
Recentste bijdrage: 08/27/2010 10:25 am
Recentste commentaar: 07/30/2010 01:39 pm
Totaal aantal leden: 352
Aantal ingelogde leden: 0
Aantal gasten: 7
Aantal anonieme bezoekers: 0
Recentste bezoeker op: 09/07/2010 12:16 pm
Grootste aantal bezoekers was 713 on 03/02/2007 04:52 pm

Dit alles is mogelijk gemaakt dankzij

ExpressionEngine

BlogMoxie

Waarom klaagt een leerling niet officieel bij de afdelingsleider?

Opgeleid als docent heb ik weinig zin om politie-agentje te spelen. Dat vergeten sommige leerlingen en ze proberen me uit om te kijken hoe die nieuwe baan mij afgaat. Ik weiger en reageer redelijk fel op dit soort spelletjes. In havo 4 ging het als volgt. Ik probeer de club na te laten denken over wat mensen van bepaalde zaken in het leven vinden en zet hen daarom voor de klas. Ze beginnen een vraag te beantwoorden en hopen vervolgens dat de andere leerlingen met goede hulpvragen komen, zodat ze een goede indruk op de docent maken. De leerling heeft een vraag uit 21 gekozen en doet zijn best. In de rij tegen de muur zit een leerlinge meermalen en geruime tijd naar de achterbuurvrouw gekeerd volop te kletsen. De dame in kwestie heeft geen aandacht of respect of belangstelling voor de leerling die voor de klas zit. Dat schiet me in het verkeerde keelgat en zonder er verder bij te denken bijt ik haar toe, dat ze naar de balustrade kan en in plaats van 5 de hele serie van 21 levensbeschouwelijke vragen kan inleveren. Ze loopt verontwaardigd naar buiten.

Na de les komt de dame in kwestie terug in de klas, begeleid door twee vrouwelijke advocaten, die haar als vriendinnen graag bijstaan. Ze vinden het geen stijl en overdreven en nog veel meer. Ik laat de woordenstroom even over mij heen golven en besef, dat 21 vragen wel heel veel tijd zullen vergen en dat de gepleegde wandaad minder straf waard is. Ik doe een tegenbod. “Je maakt 6 vragen en levert die uiterlijk over zeven dagen in,” is mijn voorstel. Ook dat roept verontwaardiging op van de drie musketiers en allerlei hele en halve argumenten slingeren ze mij om de oren.

“Als je dit te veel vindt, moet je maar gaan klagen bij de afdelingsleider. Die kan een onterechte straf ongedaan maken en mevrouw Hersmis kennende zal ze eerlijk maar rechtvaardig oordelen,” besluit ik. Dat is weer tegen het verkeerde been, want iedereen weet - zo weten zij stellig - dat leraren altijd door de mensen boven hen gesteund worden en dat leerlingen altijd aan het kortste eind trekken.
“Als je duidelijk je argumenten op een rijtje zet en de afdelingsleider duidelijk maakt, waarom deze straf te veel of misschien wel helemaal onterecht is, dan komt ze zeker naar me toe om over de zaak te praten. En argumenten zijn de enige zaken waarmee je mevrouw Hersmis aan je kant kunt krijgen.”

De dames kijken me aan alsof ze water zien branden. Officieel protesteren met een mooie brief aan de afdelingsleider is het laatste waar ze blijkbaar zin in hebben. Je moet dan je verstand gaan gebruiken om een aantal argumenten op een rijtje te krijgen in liefst fatsoenlijk Nederlands. Liever proberen ze de betreffende docent met een eigen tactiek omver te lullen. Dat levert geen succes op en ze staan helemaal verbijsterd, als ik verder ga: “Als je het moeilijk vindt om een brief te schrijven met een goed overzicht van je argumenten tegen wat ik gedaan heb, dan wil ik je wel helpen om de goede formuleringen te vinden. Ik vind dat je het recht hebt om tegen een beslissing van een docent in beroep te gaan, als je het met elkaar niet eens bent. Ik heb een schikkingsvoorstel gedaan [6 vragen binnen een week]. maar jullie hebben daar nog steeds moeite mee. Ik help je de brief te schrijven, waarna ik door mevrouw Hersmis opgeroepen word en zij kan jullie en mijn argumenten tegen elkaar afwegen en een weloverwogen beslissing nemen. Daar kan ik mee leven en hopelijk jullie ook.”

Het water brandt nu echt, gezien de reactie van de dames. Ik ga verder: “Het moet toch mogelijk zijn om jullie argumenten op een rijtje te zetten zodat de afdelingsleider ziet hoe jullie erover denken. Mijn hulp om er mooi Nederlands van te maken en je argumenten wat aan te scherpen is dan toch mooi meegenomen. Je moet als docent toch in staat zijn je in te leven in wat je leerlingen willen uitdrukken en dat te scheiden van wat je er zelf van vindt. Dat is toch best mogelijk. lijkt jullie niet!?”

De dames kijken elkaar aan en je ziet haar denken: “Hier is iemand echt gek geworden en wij zijn het geen van drieën.” Hoofdschuddend en tandenknarsend omdat de omlulmethode niet gewerkt heeft, lopen ze naar buiten, vastbesloten om in de pauze aan iedereen die het wil horen mee te delen, dat C13 het domein is van een helaas nog niet officieel ontdekte psychiatrische patiënt, waarvoor je het best heel goed uit kunt kijken. Want leraren die aanbieden een brief tegen henzelf te helpen schrijven, zijn mogelijk tot heel veel andere, nog gekkere dingen in staat!
(Gepubliceerd in “De wereld volgens C13” in schoolkrant De Keten, april 2009)

Zul je later integer zijn als je het nu al niet bent?

Bernard Madoff, de Wall Street handelaar, die via zijn piramideconstructie 50 miljard dollar wist te vergaren en te verliezen, deed alleen maar alsof hij het geld van zijn cliënten voor hen investeerde.  Gedurende de laatste 13 jaar kocht Madoffs firma geen geldswaarden ondanks dat die op de rekeningen van zijn klanten te zien waren. Met andere woorden. Madoff loog zijn klanten maar wat voor.
Ik vraag me af of hier iets achter zit van”jong geleerd is oud gedaan”.  Zou het gedrag van iemand die er geen been in ziet om anderen 50 miljard lichter te maken al begonnen zijn, toen hij jong was.
In gesprekken met leerlingen merk ik dat een fikse minderheid er geen probleem mee heeft om als het uitkomt te spieken, dingen over te schrijven en als het niet gemerkt wordt plagiaat te plegen door te doen alsof wat ze in hun teksten schrijven niet van internet geplukt is.
In een telefonische enquête in de VS meldde 49 % van de ondervraagde tieners dat liegen tegen ouders en opvoeders o.k. is. 61 % had dat ook het afgelopen jaar gedaan.  38 procent meent dat het breken van de regels op school nodig is om te slagen.  Niet meer dan 54 procent ziet de eigen ouders als rolmodel en veel tieners hebben helemaal geen rolmodel.
Toch zijn het ook deze mensen die verontwaardigd wijzen op de enorme zelfverrijking die de afgelopen jaren plaatsgevonden heeft op allerlei gebieden. Meteen wordt het vingertje uitgestoken in de richting van de anderen.  Zelden wordt het vingertje naar de eigen boezem gericht. Terwijl het zonneklaar is dat jaarlijks vele miljarden verloren gaan door diefstal op het werk, ziekmelding zonder het te zijn, oplichting van verzekeringsmaatschappijen en zo verder. “Ik heb niets illegaals gedaan,” hoor je dan. “Iedereen doet het toch.”
Als je aan het eind van je schoolloopbaan met je papiertje in de hand triomfantelijk loopt te verkondigen, dat je met een minimum aan inzet, een maximum aan andermans werk en enig liegen en bedriegen je diploma hebt gehaald, ben je niet anders dan de eerder genoemde Madoff.  Het gaat immers niet om de hoeveelheid foute toestanden, het gaat om het gedrag zelf.  Je bent niet integer, jij niet en Madoff niet.  Integriteit is geen vestje dat je af en toe aantrekt als het je uitkomt. Het is net als met zwanger zijn, je kunt niet een beetje zwanger zijn. Zo kun je ook niet een beetje integer zijn.  Als je aan je integriteit knabbelt, verlies je niet een beetje, maar heel je integriteit.
Daarom hoop ik ook een aantal mensen in de toekomst niet meer tegen te komen. Zou ik hen ontmoeten in een zakelijke functie, als adviseur, als iemand die aan mij geld wil verdienen – waar in het algemeen niets mis mee is – dan zou ik toch besluiten om niet met hen in zee te gaan. Ik heb hen aan werk gezien in de klas en hen zonder blikken of blozen hun integriteit te grabbel zien gooien. Vaak zonder dat ze in de gaten hadden wat ze zich ermee aandeden.  Als de baan die ze nu hebben hen de kans biedt dat weer te doen, omdat ze er mee wegkomen dan wil ik graag degene zij die hen daartoe niet de kans geeft.  En ik ga weg met de gedachte: je was toen niet integer, waarom zou je het nu wel zijn?  Jong geleerd is immers oud gedaan.

Gepubliceerd in “De wereld volgens C13” in Schoolkrant de Keten, juni 2009

Waarom leerlingen niet gewoon betalen voor het werk dat ze doen?

Soms moet ik in een Bredase winkel zijn en word dan tot mijn verbazing geholpen door leerlingen van het Newmancollege, die een bijbaantje hebben. Ze werken gedisciplineerd, zijn attent en zorgen ervoor dat je tevreden de zaak verlaat.  Op school zijn ze anders: ze zijn tevreden met een zesje en omdat ze alles met de zakjapanner uitrekenen, komen ze daar ineens een eind onder. Ze leveren hun zaakjes te laat en slecht uitgewerkt in en ik verbaas me dan ook over de tegenstelling tussen de houding binnen en buiten onze school.

Mijn redenering in deze: in de echte wereld worden ze afgerekend in harde euro’s en op school in zachte cijfers.  De bijbaan is werk en de studie is een vorm van vrijblijvend vrijwilligerswerk. Op de een of andere manier zien leerlingen school niet als een onderdeel van de echte wereld. Voor hen is het een schijnwereld die compleet verschilt van de wereld daarbuiten.

Ouders, docenten en andere delen van de samenleving klagen steen en been over de inzet, prestaties, luiheid, ongeïnteresseerdheid en ga zo maar door van een deel van de schoolgaande jeugd.  Een heleboel maatregelen om daar iets aan te doen zijn al voorgesteld en sommige uitgeprobeerd. Maar volgens mij is de enige oplossing die hout snijdt een maatregel, die studeren op dezelfde manier behandelt als het werken in de echte wereld.

Onze minister van onderwijs dient leerlingen te zien en te behandelen als werknemers, die voor hun inspanningen betaald worden.  Te beginnen in de brugklas krijgen de leerlingen een maandelijkse vergoeding die hoger wordt naarmate de leerling ouder wordt.  Over de hoogte heb ik het even niet, maar ik begrijp wel dat de overheid voor 940.000 middelbare scholieren enkele miljarden zal moeten uittrekken.
Binnen het bestek van deze ene pagina wil ik niet ingaan op de eventuele nadelen van mijn voorstel, maar ik wil een aantal voordelen ervan wel schetsen:
• De leerling weet nu dat studeren een vorm van beloond werken is en ziet elke maand wat de samenleving ervoor overheeft.
• Zhij hoeft tijdens de middelbare school geen bijbaan meer te zoeken. De vrijgekomen tijd kan tussen vrije tijd en studeren voor de school verdeeld worden.
• Omdat elke leerling maandelijks een salarisstrookje krijgt, is het voor diverse vakken zeer motiverend om met die cijfers aan het werk te gaan en leerlingen voor te bereiden op een leven, waarin zhij moet nadenken over de wijze van besteden van je gelden.
• Wie beloond wordt voor zijn werk, moet ook laten zien dat zhij dat waard is. Wanprestatie en luiheid worden financieel afgestraft. De meeste leerlingen die ik de afgelopen jaren heb zien doubleren deden dat niet omdat ze dom waren, maar omdat ze een ruggengraat van niks hebben.  Wie bij AH als vakkenvuller de kantjes er van af loopt, krijgt snel de rekening gepresenteerd. En dat gebeurt op school ook.
• Met de negatieve leerling zijn we gemiddeld veel meer tijd kwijt dan met de positieve hardwerkende leerling.  Als een leerling door eigen schuld de school veel extra tijd kost, kan hem de financiële rekening gepresenteerd worden: zhij heeft immers een inkomen, gebaseerd op een positieve en actieve instelling.  Wie dat niet laat zien, ziet de gevolgen in zijn portemonnee.  Het onverwacht gevolg hiervan is dat de school dankzij de onvrijwillige bijdragen van deze leerlingen extra inkomsten krijgt om voor de overige leerlingen leuke dingen te doen.

Met andere woorden: wie de inspanningen van onze jongeren op school bloedserieus neemt ofwel vertaalt in een financiële beloning, zal binnen enkele jaren een hardwerkende,  gemotiveerde en goed presterende schoolbevolking hebben.
Nu nog een minister die het een kans wil geven! Ik weet zeker dat de leerlingen van het Newmancollege graag voor proefschool willen spelen.

(Gepubliceerd in ‘De wereld volgens C13’ in schoolkrant De Keten, november 2008